Powiedzenie zastaw się, a postaw się ciągle niestety jest aktualne. Tylko po co to robimy? Dla kogo? Kłania się tutaj jeden z moich ulubionych cytatów: „Ludzie kupują rzeczy, których nie potrzebują, za pieniądze, których nie mają, by zaimponować ludziom, których nie lubią”. Czas komunii właśnie trwa. Komunie urastają do https://ibialystok.blogspot.com/2021/08/parasolki.html A najwięksi oszuści i złodzieje jak np. Tur Tusk olaski i PO = ”Przestępcza Organizacja” dalej bezkarn Po nas choćby potop – to słowa przypisywane madame de Pompadour, marnotrawiącej królewski grosz kochanicy Ludwika XV. Nie inaczej zachowuje się rządząca Polską To, co jemy i to, jak jemy składa się na definiowanie nas samych jako obywateli, jako członków określonej grupy społecznej czy pokoleniowej, jako mężczyzn i kobiety, jako ludzi. W cyklu "Kultura stołu" Monika Kucia przygląda się dzisiejszej kulturze polskiego stołu, omawiając zjawiska, rozmawiając, zastanawiając się nad tym, czym dziś jest on. Polski stół. Dziś na ten temat Zastaw się a postaw się!”. Pamiętacie "gruźliczankę"? Tak się piło w PRL, czyli mamo, tato kupmy sobie saturator ale to my wyszliśmy na ulice i przewróciliśmy mury. Wiec proszę Weddings are perceived by many Polish families as the best and unique occasion, to impress their neighbors. "Zastaw się, a postaw się," in a free translation, "Show off, even for borrowed money," is a proverbial Polish way of dealing with such an occasion. Money is no object. Who cares, if we need to starve for the next six months or so. 9V7hj. Andrzej Kozioł Obyczaje polskie konie z poselstwa Jerzego Ossolińskiego gubią złote podkowy na rzymskim bruku. Dla krakowskich mieszczan jedwab to rzecz zakazana. Król Zygmunt III utrzymuje ogromny dwór, co naśladują magnaci w Rzeczpospolitej. Chociaż minęło nieomal czterysta lat, w zbiorowej polskiej pamięci ciągle tkwi jeszcze wspomnienie wjazdu polskiego poselstwa do Rzymu w roku 1633, kiedy to do końskich kopyt przymocowano - umyślnie niedbale! - podkowy z najprawdziwszego złota. Gapili się Rzymianie na świetny orszak, rzucali na złoto, a po świecie poszedł hyr o niezwykłym polskim bogactwie. Jak pisał prof. Stanisław Grzybowski: - Jerzy Ossoliński ... do swojego orszaku wybrał (...) majętnych młodych magnatów, którzy sami koszta wyjazdu ponosili. Nic dziwnego, że wypadł on imponująco i długo jeszcze w całej Europie krążyły wieści o koniach sarmackich gubią-cych na rzymskim bruku złote podkowy. Mówiąc najprościej i najkrócej - zastaw się, ale postaw się... Historia jest ciągłą walką postu z karnawałem. Z jednej strony zawsze chcieliśmy mieć jak najwięcej, nie bacząc na dookolną biedę, z drugiej - walczyliśmy, przynajmniej niektórzy z nas, ze zbytkiem. Walczono zaś w dwojaki sposób, albo wprowadzając ograniczenia prawne, albo odwołując się do zdrowego rozsądku i sumienia utracjuszy. W Krakowie zbytek ograniczano od dawna. Już w 1336 roku miejskie władze określały dokładnie, jakie stroje powinni nosić krakowscy mieszczanie i jakie wydawać uczty. Kilkadziesiąt lat później w miejskim wilkierzu można przeczytać: Ktokolwiek wesele wyprawić zamierza, i dla siebie jako i dla przyjaciół nowe ubrania sprawić chce; takowe sprawienie ubioru może być tylko dla czterech mężczyzn i tyluż kobiet. Zżymał się Mikołaj Rej na kosztowne pojazdy, na jadło przedziwne. Zżymał się też na ubiory modne Mało tego, bo na wesele można było zaprosić tylko osiem osób ze strony nowożeńca i osiem ze strony narzeczonej. W rzeczywistości mogło ich być więcej, ponieważ ośmioosobowy limit nie obejmował żon zaproszonych, ich dzieci oraz domowników i przybyszów spoza miasta. Przez osiem dni poprzedzających ślub i osiem po ślubie nie wolno było wyprawiać biesiad, a więc żadnych kawalerskich wieczorów, żadnych poprawin... I tego mało, bowiem do stołu można było zasiąść tylko raz, a na stół podać nie więcej niż pięć potraw. Po odejściu od stołu można było prosić do tańca panny i mężatki, pod jednym wszakże warunkiem - że będzie do niego przygrywało tylko czterech muzykantów. W wilkierzu jest jeszcze mowa o jedwabiu (zakazanym), o jedwabnych czepcach (zakazanych), srebrnych i złotych pasamonach (oczywiście także zakazanych) i innych zbytkach. Walka z skłonnościami do bogatych ubiorów i wykwintnych uczt, budzących zazdrość urodzonych (czy nie dość łykom, że mogą chodzić przy szabli, jak szlachta?) trwała bardzo długo i nigdy nie została do końca wygrana, bowiem krakowscy mieszczanie pozwalali sobie na kosztowne zakupy. A sami panowie bracia? A magnaci, nie bez powodu zwani karmazynami? To zupełnie inna historia. Zżymał się pan Mikołaj Rej na kosztowne pojazdy, na jadło przedziwne. Zżymał się też na ubiory modne, drwiąc z nich bezlitośnie: Ja wierzę, by kto, pozłociwszy, rogi na łeb włożył, tedy nie wiem, by nie powiedzieli, iż to tak czyście, by się jedno co pojawiło, czegochmy wczoraj nie widzieli. A co na to „czyście” wynidzie, to już tam mieszek niech responduje. Trzeba wyjaśnić, iż „czyście” to pięknie, a „respondujący mieszek” - to martwiąca się kieszeń... Kpił pan Mikołaj z bogatych czuch (cuch, jak powiedzieliby górale, którzy do dzisiaj zachowali te peleryny, skracając je sporo), kpił z falsaruchów, stradyjotek z dziwnymi kołnierzami, czyli z kurtek. Z sajanów (też kurtek), obercu-chów (płaszczy), z dziwnych pontalików (klamer lub sprzączek), pstrych bieretków (no, nareszcie zrozumiało słowo, beret), z forbo-tów czyli koronek, z teperelli - jak w XVI wieku zwano krezy. I tak dalej, i tak dalej... Marcin Kromer, mniej więcej współczesny Rejowi, też zauważał odzieżowy zbytek: Coraz większy zbytek zaznacza się także w sposobie ubierania się oraz w ilości i rozmaitości strojów, a także w ich cenie. I nie tylko przyjął się zwyczaj ozdabiania odzieży zagranicznymi tkaninami i skórami egzotycznych zwierząt, ale i przywdziewanie na siebie szat jedwabnych i purpury, strojenia się w srebro, złoto, perły i drogie kamienie... I dodaje Kromer, że w ten sposób stroją się nie tylko najbogatsi, ale także małpujący ich mniej zamożni panowie bracia. Jedwabie i purpura, skóry egzotycznych zwierząt i drogie kamienie, a pod spodem? Oddajmy głos Kajetanowi Koźmianowi, który, opisał wesołe zabawy szlachty pod koniec XVIII stulecia: Michał Granowski, sekretarz wielki koronny (...) dobrze już cięty, począł wykrzykiwać: „Ja Amerykanin! Kto mnie kocha, to samo robi, co ja” - i z kielichem w ręku wyszedł półnago na ulicę, z koszulą zawiązaną u pasa. Gdy przyjacielem przystojnie ubrani i schludnie noszący się, zaczęli na to hasło zrzucać z siebie ubiory, poczęła się dezercja tych wszystkich, szczególnie uboższej szlachty, którzy poczuwali się do nieporządku i niechlujstwa, pod długą polską suknią ukrytego, ale hajducy i lokaje na rozkaz pana chwytali uciekających, obnażali, a sami współbiesiadnicy służącym pomagali. (...)Co za widok osobliwszy i gorszący! Do 80 osób na pół nagich, wielu potrząsających brudnymi łachmanami... Tak było w Lublinie, tak bywało zapewne w całej Polsce... Przykład, jak zawsze, szedł z góry. Szaraczkowy szlachetka naśladował bogatego szlachcica, bogaty magnata, magnat króla. A król, w tym przypadku Zygmunt III, otaczał się niezłym splendorem. Oprócz dworskich dygnitarzy, otaczali go liczni dworzanie. Szesnastu służących na „sześć koni”, czyli posiadających własną stajnię i gromadę własnych służących. Siedmiu „na cztery konie”, czech „na dwa konie”. Królewskie łoże ścieliło czterech służących, pętało się po dworze siedemnaście pacholąt i pięćdziesięciu pokojowych. A w dokumentach figuruje jeszcze tajemniczy „Paweł do kubka”, figuruje „przełożony nad chłopiętami” i wielu Polaków oraz - sądząc po nazwiskach - cudzoziemców, którzy nie mieli żadnych obowiązków, ale byli opłacani z królewskiej szkatuły. Czerpał z niej także słynny ksiądz Skarga, otrzymując na tydzień pięć złotych strawnego, siedem złotych „na wino, chleb i piwo”, cztery złote na siano i dwieście złotych zasług. Rejestr królewskich dworzan i sług można by ciągnąć jeszcze bardzo długo. Od doktorów i kapelanów, poprzez muzykantów (ponad trzydziestu), stolników, woźniców (czterdziestu), aż po „Ma-tiasza od szorów”. A ponieważ - jak się rzekło - przykład szedł z góry, władcę naśladowali co możniejsi poddani. Dziwili się temu obcy. Aleksander Gwagnin pisał: Dworzan i sług taką wielkość mają Sarmatowie, żeby kto nieświadomy rzekł, iż ich nigdy wyżywić nie mogą. (...) Każdy sługa ma kilka sług, a słudzy mają swoje chłopięta, chłopięta zaś mają swych chłopiąt. Dziwowali się obcy, a Polsce także szydzono z licznych dworów, z wielkopańskich zadęć, na przykład tak pisał Opaliński: A cóż ci po tych sługach, co po pachołkach?Chcesz, aby tylko jedenna drugiego patrzał?Usługi mniej, im więcej takich posługaczów.(...)Zgoła tylko jeść a pić. Nie omieszkać pewnieGdy zatrąbią na obiad, bieży jako ogarDo psiarnie... Tyle o przepychu w strojach i o dworskiej obfitości, a za tydzień zapraszam do stołu, na którym będzie więcej dań, niż pozwalał średniowieczny krakowski wilkierz. CO ZROBIĆ Z ZABEZPIECZENIEM DŁUGU, K I E DY NIE MA ZAPŁAT Y Zastaw się, a postaw się? Przedsiębiorca, który wziął w zastaw rzecz swojego dłużnika, nie może jej samodzielnie przejąć, gdy dłużnik nie zapłaci. W tym celu musi najpierw przebrnąć przez procedury sądowe, a potem skorzystać z pomocy komornika. Przykład wniosku Zastaw to sposób, aby zapewnić sobie kontrolę nad majątkiem dłużnika na wypadek, gdyby temu nie udało się na czas zapłacić. Zabezpieczenie polega na tym, że wierzyciel (zwany w tej sytuacji zastawnikiem) może zaspokoić się z ruchomości obciążonej zastawem, bez względu na to, czyją własnością się ona stała, i z pierwszeństwem przed wierzycielami osobistymi właściciela. Zastaw zawsze zabezpiecza jakąś wierzytelność, co oznacza, że nie można nim dowolnie... Dostęp do treści jest płatny. Archiwum Rzeczpospolitej to wygodna wyszukiwarka archiwalnych tekstów opublikowanych na łamach dziennika od 1993 roku. Unikalne źródło wiedzy o Polsce i świecie, wzbogacone o perspektywę ekonomiczną i prawną. Ponad milion tekstów w jednym miejscu. Zamów dostęp do pełnego Archiwum "Rzeczpospolitej" ZamówUnikalna oferta 26 odp. Strona 2 z 2 Odsłon wątku: 3821 13 czerwca 2011 12:55 | ID: 559385 Żyjecie ponad stan czy skrupulatnie wyznajecie zasadę, że „mam to na co mnie stać”? Znam ludzi, którzy potrafią narobić sobie długów tylko po to by je przehulać, przejeść i przepić. Byle by się pokazać. W myśl powiedzenia „zastaw się, a postaw się”. Za bardzo nawet się nie przejmują tym, że przecież każdy dług należy spłacić. Ja tak nie umiem. Mam to na co mogę sobie pozwolić. Staram się nie ruszać kart kredytowych. Nie kupuję „na gębę”, nie pożyczam, nie wydaję pieniędzy, które może dostanę. Bo te „może” bardzo wiele zmienia. Coś co może być, często okazuje się czymś czego nie ma. I nie będzie. A Wy??? Mierzycie siły na zamiary??? Czy idziecie na żywioł??? 14 czerwca 2011 08:14 | ID: 560067 Kolejna pułapka dla kredytomaniaków :)Do radia zadzwonił kiedyś facet, który powiedział, że ma... 7 kredytów. To było w okresie boomu kredytowego. Facet chciał to wszytko skonsolidować i pytał bankowca, jak to zrobić. Aż nie chciało mi się wierzyć, że ktoś może udzielić jednej osobie tylu kredytów. 14 czerwca 2011 08:22 | ID: 560078 Jaśmina (2011-06-14 08:14:34)Kolejna pułapka dla kredytomaniaków :)Do radia zadzwonił kiedyś facet, który powiedział, że ma... 7 kredytów. To było w okresie boomu kredytowego. Facet chciał to wszytko skonsolidować i pytał bankowca, jak to zrobić. Aż nie chciało mi się wierzyć, że ktoś może udzielić jednej osobie tylu kredytów. Uwierz mi że można dostać więcej... znam takich którzy przyznają się do 23 banków... nie wspominając o instytucjach "parabankowych". Nikt nikogo nie sprawdza. Taka jest prawda. 23 dziecinka Zarejestrowany: 07-05-2008 11:21. Posty: 26147 14 czerwca 2011 10:05 | ID: 560174 Mama Tymka (2011-06-14 08:22:34) Jaśmina (2011-06-14 08:14:34)Kolejna pułapka dla kredytomaniaków :)Do radia zadzwonił kiedyś facet, który powiedział, że ma... 7 kredytów. To było w okresie boomu kredytowego. Facet chciał to wszytko skonsolidować i pytał bankowca, jak to zrobić. Aż nie chciało mi się wierzyć, że ktoś może udzielić jednej osobie tylu kredytów. Uwierz mi że można dostać więcej... znam takich którzy przyznają się do 23 banków... nie wspominając o instytucjach "parabankowych". Nikt nikogo nie sprawdza. Taka jest prawda. Tak z drugiej strony - rozsądku w tym za grosz, ale tacy ludzie przynajmniej jakiś czas sobie pożyją i pohulają. Potem wyprują sobie flaki na spłacenie. Albo... albo co? Co się dzieje, gdy ktoś nie może spłacić kredytu? Od razu komornik? Czy co? 24 ivaine Poziom: Przedszkolak Zarejestrowany: 09-02-2011 22:29. Posty: 1370 14 czerwca 2011 10:09 | ID: 560183 dziecinka (2011-06-14 10:05:05) Mama Tymka (2011-06-14 08:22:34) Jaśmina (2011-06-14 08:14:34)Kolejna pułapka dla kredytomaniaków :)Do radia zadzwonił kiedyś facet, który powiedział, że ma... 7 kredytów. To było w okresie boomu kredytowego. Facet chciał to wszytko skonsolidować i pytał bankowca, jak to zrobić. Aż nie chciało mi się wierzyć, że ktoś może udzielić jednej osobie tylu kredytów. Uwierz mi że można dostać więcej... znam takich którzy przyznają się do 23 banków... nie wspominając o instytucjach "parabankowych". Nikt nikogo nie sprawdza. Taka jest prawda. Tak z drugiej strony - rozsądku w tym za grosz, ale tacy ludzie przynajmniej jakiś czas sobie pożyją i pohulają. Potem wyprują sobie flaki na spłacenie. Albo... albo co? Co się dzieje, gdy ktoś nie może spłacić kredytu? Od razu komornik? Czy co? 23 banków ?? o zgrozo! gdzie w tym sens? gdzie w tym logika? no właśnie... pewnie jak kredyt na poręczenie to poręczyciel zaczyna spłacać długi a jak nie to nie mam pojęcia ;/ 25 dziecinka Zarejestrowany: 07-05-2008 11:21. Posty: 26147 14 czerwca 2011 10:11 | ID: 560188 No mnie też dziwi kwestia poręczycieli. Taki co ma te 23 kredyty chyba niezbyt łatwo znajdzie sobie poręczyciela? 26 Justyna mama Łukasza Zarejestrowany: 09-10-2010 22:03. Posty: 7326 14 czerwca 2011 22:21 | ID: 560799 Podobnie jak większość osob, wolę się podzielić z innymi jak wpierdzielić ma bzdety, mamy wkoło wiele pootrzebujących którzy mają gorzej i czasem warto pomoc, żyć skromnie ale godnie 5 czerwca 2022, 9:38. 1 min czytania Dwóm trzecim rodziców, których dziecko przystępuje w tym roku do komunii, zależy na wystawnej uroczystości komunijnej, a co czwarty jest gotów się zapożyczyć, by to osiągnąć. Takie wnioski można wyciągnąć z niedawnego badania Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej. Niektórzy wezmą kredyt na organizację imprezy komunijnej. | Foto: Tomasz Wojtasik / PAP Komunie w 2022 r. będą pierwszymi od 2019 r. w pełni wolnymi od pandemicznych restrykcji. W związku z tym rodzice nie zamierzają oszczędzać na tym ważnym wydarzeniu. Krajowy Rejestr Długów zapytał rodziców o ich plany dotyczące świętowania komunii. Co się okazało? 64 proc. badanych zależy, aby impreza po uroczystości miała bogatą oprawę, zróżnicowane dania oraz atrakcje dla gości. Zaledwie 24 proc. uważa, że taka forma przyjęcia jest niepotrzebna. Podobnie wyglądają statystyki związane z finansami. 72 proc. badanych twierdzi, że mogą pozwolić sobie na organizację przyjęcia z własnych pieniędzy, a niemal co czwarty badany (22,5 proc.) przyznaje, że nie stać go na taką imprezę. "Zastaw się, a postaw się". Rodziny wezmą kredyt na komunię Prezes zarządu KRD w dalszych wnioskach podaje, że także wielu z tych, których na imprezę nie stać, i tak ją zorganizują. Czytaj także w BUSINESS INSIDER —Mimo braku środków finansowych część Polaków nie zamierza rezygnować z wystawnego przyjęcia. Nasze badanie pokazuje, że wciąż żywe jest powiedzenie "zastaw się, a postaw się". Przeszło co czwarty rodzic weźmie kredyt lub pożyczkę na wyprawienie imprezy komunijnej. Przy czym znacznie częściej na takie rozwiązanie zdecydują się osoby, którym zależy na wystawnej uroczystości — powiedział Adam Łącki, prezes Zarządu Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej. I dodał: — W tej grupie odsetek osób, które pożyczą pieniądze, wzrasta do jednej trzeciej. Jednak przyjęcia na kredyt nie unikną też rodzice, którym na hucznym świętowaniu wcale nie zależy. W końcu tradycja zobowiązuje i choć niechętnie, to blisko co dziesiąty zaciągnie zobowiązanie na organizację komunijnego obiadu. Badanie "Zadłużanie się Polaków na komunię" zostało przeprowadzone przez IMAS International na zlecenie Krajowego Rejestru Długów Biura Informacji Gospodarczej w marcu 2022 r. metodą CAWI na reprezentatywnej próbie 221 Polaków, których dzieci przystąpią w tym roku do I Komunii Świętej. W bestsellerze „Potęga pieniądza“ Morgan Housel, wspólnik Collaborative Fund, firmy venture capital, wspomina, jak w pierwszej dekadzie XXI w. pracował w Los Angeles jako osoba odprowadzająca samochody na parking. W jego pamięci zapisał się facet jeżdżący porsche, któremu nadał imię Roger. Oczywiście, uchodził go za bogacza. Aż pewnego razu przyjechał starą hondą. Tak samo było w następnym i kolejnym tygodniu. „Co się stało z porsche?“ – spytał Morgan, a zdetronizowany król życia bez odrobiny zażenowania wyjaśnił, że brykę zabrał mu bank, gdy przestał spłacać raty kredytu. Gość kierował się zasadami „zastaw się, a postaw się” i „kup teraz, zapłać później“. Świat jest pełen takich Rogerów, o czym świadczą rejestry dłużników i bankrutów. Dla lansu:Jest wiele powodów, dla których ludzie pakują się w biedę. Jeden zdecydowanie się wyróżnia: pławienie się w luksusie i konsumpcja na Stock Gdy biedni się dorabiają... Skąd się bierze bogactwo? Na pewno nie z pożyczania pieniędzy. A może „najważniejsze w życiu to dobrze wybrać sobie rodziców“, jak mawiał Oscar Wilde. Pamiętacie anegdotę o tym, jak John D. Rockefeller doszedł do swojej fortuny? Kiedyś znalazł na ulicy ziemniaka. Upiekł go na ognisku i sprzedał. Za zarobione pieniądze kupił dwa ziemniaki i je również sprzedał. Operację powtórzył wiele razy, a potem… potem dostał duży spadek. Śmieszne, ale czy prawdziwe? Marka o niczym nie świadczyKtoś, kto jeździ samochodem wartym 100 000 dolarów, może być zamożny. Ale jedyną informacją, jaką posiadasz na temat jego majątku, jest to, że ma on o 100 000 dolarów mniej niż miał, zanim kupił ten samochód (albo że jego zadłużenie wzrosło o tę kwotę). To wszystko, co wiesz o tym Houselwspólnik Collaborative Fund i dziennikarz biznesowy w książce „Potęga pieniądza. Ponadczasowe lekcje o bogactwie, chciwości i szczęściu“ Z jednej strony w Ameryce i innych krajach rozwiniętych mobilność społeczna jest ostatnio zatrważająco niska, co oznacza, że bez wsparcia rodziny coraz trudniej piąć się po drabinie materialnej i zawodowej. Z drugiej – ciągle pojawiają się nowi tzw. self made milionerzy, czyli menedżerowie, przedsiębiorcy, inwestorzy, którzy do wielkich pieniędzy doszli sami. Według badań dr. Thomasa Stanleya, socjologa z Atlanty (USA), autora książek „Sekrety amerykańskich milionerów” i „Przestań zgrywać milionera. Lepiej nim zostań”, aż 82 proc. milionerów dorobiło się majątku, startując od zera. Nie ma jednak wśród nich zbyt wielu absolwentów Harvardu tudzież innych renomowanych szkół. Są natomiast niepozorni pracusie bądź spryciarze po lokalnych koledżach, często bez studiów wyższych, żyjący znacznie skromniej, niż pozwalają im na to zasoby. Mogłoby się wydawać, że na liście amerykańskich krezusów znajdują się głównie prominentni adwokaci, lekarze, architekci, przedstawiciele show-biznesu i inni farciarze zarabiający ponad 1 mln USD rocznie. Nic bardziej mylnego. Tylko 8 proc. przedstawicieli tej grupy to milionerzy. Natomiast zarobki statystycznego milionera wynoszą… 140 tys. dolarów rocznie. Paradoks? Bynajmniej. Im więcej zarabiamy, tym bardziej się zadłużamy – to jednostki o skromnych dochodach ostrożniej korzystają z kredytów, sklepowych okazji, a także są bardziej skłonne do odkładania na czarną godzinę. ... elita stwarza pozory Skąd zainteresowanie dr. Stanleya milionerami? Jego ojciec dostarczał gazety mieszkańcom dwóch dzielnic: w pierwszej, którą nazywał niebieską, dominowali robotnicy i niższa klasa średnia, druga, którą określał jako białą, należała do klasy średniej i wyższej. O dziwo „niebiescy” klienci bardziej byli skłonni płacić na czas, dawać napiwki i świąteczne premie. O „białych” mówiło się natomiast, że są zbyt wyniośli lub chciwi, by uczciwie nagradzać roznosicieli prasy. Ojciec Thomasa Stanleya doszedł do innego wniosku: uchodzący za bogatych żyją ponad stan, a ich notoryczny brak gotówki bierze się z wysokich kosztów utrzymania domów, samochodów i innych luksusów. Skromni mieszkańcy „niebieskiej” dzielnicy często wydają mniej, niżby mogli, w rezultacie zawsze mają trochę grosza przy duszy. Od zera do milionerów w USA dorobiło się bogactwa, zaczynając od zera – swój majątek zawdzięczają swojej pracy i przedsiębiorczości, a nie bogatej rodzinie czy wygranej na loterii. W dorosłym życiu Thomas Stanley przeprowadził wiele badań, aby zweryfikować teorię swojego ojca gazeciarza. Musiał przyznać mu rację. Wyliczył, że właścicielami 86 proc. aut prestiżowych marek są niemilionerzy. Co innego wyglądać na milionera, a co innego być nim naprawdę. Szczególnie dzisiaj, w dobie mediów społecznościowych, łatwo tworzyć coś, co psychologowie nazywają iluzją cyfrowej szczęśliwości – pokazywać sukcesy, osiągnięcia i status, którego faktycznie nie mamy. Jeśli kolega z pracy spędził urlop na Majorce, my musimy go przebić wakacjami na Malediwach. Tak nakręca się spirala niepotrzebnych wydatków i pożyczek, a naszych znajomych i tak nie obchodzą nasze zdjęcia z bajkowej plaży. Jak przekonuje „Washington Post”: „Jest mnóstwo słów, żeby opisać przyczyny kłopotów finansowych wielu ludzi, ale jedno zdecydowanie się wyróżnia: udawacze”.

zastaw się a postaw się